Po ukończeniu Kursu Podchorążych Rezerwy 29 Dywizji Piechoty, Brochwicz-Lewiński walczył jako kapral podchorąży przeciwko Niemcom podczas kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę, został wzięty do niewoli przez Sowietów, skąd jednak mu się udało uciec. Szybko włączył się w działalność konspiracyjną w ramach ZWZ-AK i służył w różnych oddziałach zbrojnych, m.in. pod komendą porucznika Hieronima Dekutowskiego ps. „Zapora”.

W marcu 1944 roku został skierowany do Warszawy, gdzie przyłączył się do batalionu KG AK „Parasol”. Brochwicz-Lewiński brał udział w wielu akcjach, a krótko przed wybuchem Powstania Warszawskiego dowodził atakiem na aptekę Wendego przy Krakowskim Przedmieściu, gdzie zdobyto narzędzia, lekarstwa i materiały opatrunkowe.

Podczas Powstania Warszawskiego Brochwicz-Lewiński został ciężko ranny podczas walk o Pałacyk Michla na Woli. Awansowany do stopnia podporucznika i odznaczony Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari V klasy, został ewakuowany kanałami do Śródmieścia. Po kapitulacji Powstania dostał się do niewoli niemieckiej.

Wyzwolony z obozu jenieckiego przez Amerykanów po wojnie, Brochwicz-Lewiński pozostał na Zachodzie i wstąpił do armii brytyjskiej, służąc m.in. w gwardii przybocznej Jerzego VI. Jako agent wywiadu działał w Palestynie i Sudanie. Po opuszczeniu armii był przez 15 lat kwatermistrzem i oficerem administracyjnym w jednej z angielskich szkół wojskowo-cywilnych.

W 2002 roku Brochwicz-Lewiński zdecydował się na powrót do Polski i aktywnie działał w środowisku kombatanckim. Uczestniczył w wielu wywiadach, brał udział w realizacji filmów dokumentalnych, spotykał się z młodzieżą, przewodnikami po Warszawie, oficerami i żołnierzami jednostek specjalnych. W 2007 roku uczestniczył w akcji billboardowej „Patriotyzm Jutra”.

W 2014 roku Janusz Brochwicz-Lewiński został zaproszony na uroczystość z okazji 70. rocznicy Powstania Warszawskiego, podczas której odbyło się przekazanie Orderu Orła Białego pośmiertnie jednemu z dowódców powstania – gen. Tadeuszowi Bór-Komorowskiemu. Brochwicz-Lewiński był wówczas już poważnie chory i nie mógł w pełni uczestniczyć w uroczystości, jednak jego obecność była bardzo ważna dla środowiska kombatanckiego.

Janusz Brochwicz-Lewiński był nie tylko bohaterem walk podczas II wojny światowej, ale również człowiekiem o wielu pasjach i zainteresowaniach. Był miłośnikiem muzyki klasycznej i teatru, a także weteranem sportowym – uprawiał m.in. boks i piłkę nożną. W młodości interesował się również sztukami walki, a w późniejszych latach trenował jogę.

Zmarł 5 stycznia 2017 roku w Warszawie.

Jego postawa i życiorys stanowią inspirację dla wielu ludzi, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Janusz Brochwicz-Lewiński był przykładem człowieka, który pomimo wielu trudności i przeciwności losu, nigdy nie tracił wiary w swoje ideały i zawsze pozostawał wierny swoim wartościom. Dzięki jego poświęceniu i determinacji, nasza ojczyzna może dzisiaj cieszyć się wolnością i niepodległością.

Udostępnij na:

Facebook

Google

Twitter

Linkedin

Artykuł Janusz Brochwicz-Lewiński, pseudonim „Gryf”. Powstaniec warszawski, bohater narodowy pochodzi z serwisu Niezłomny Patriota - Polski portal patriotyczny.

Generał Jan Podhorski był uczestnikiem Powstania Warszawskiego, żołnierzem Armii Krajowej, założycielem organizacji konspiracyjnej Młodzież Wszechpolska. Zmarł w wieku 101 lat. Pochowano go na cmentarzu na Miłostowie.

„Śpij kolego w ciemnym grobie, niech się Polska przyśni Tobie” — tymi słowami na wielkim transparencie żegnano generała na poznańskim cmentarzu. Został odprowadzony na wieczny spoczynek z honorami należnymi bohaterowi.

– Służbie Rzeczpospolitej był wierny do końca życia – mówił Michał Zieliński, wojewoda wielkopolski, podkreślając, że gen. Jan Podhorski już od wczesnych lat życia był zaangażowany w pomoc swojej ojczyźnie.

Jan Podhorski przyszedł na świat 21 czerwca 1921 r. w patriotycznej rodzinie. Jego ojciec Maksymilian Diering (to było rodowe nazwisko Podhorskiego) w I wojnie światowej walczył w armii niemieckiej, później był powstańcem wielkopolskim, odznaczonym Krzyżem Walecznych.

Jan od najmłodszych lat był harcerzem. Wstąpił do ZHP, mając 12 lat. Już 23 sierpnia 1939 r. wstąpił do batalionu Obrony Narodowej „Opalenica”, w którego szeregach walczył w czasie kampanii wrześniowej. Walczył m.in. pod Sompolnem, był w niemieckiej niewoli, później również aresztowany i torturowany przez gestapo.

Jan Podhorski był współzałożycielem harcerskiej organizacji konspiracyjnej „Orły”, która wydawała podziemną gazetę. Po wojnie wrócił do Poznania. W maju 1946 r. zainicjował w Poznaniu strajk, w którym żądano uwolnienia aresztowanych w Krakowie studentów. Sąd wojskowy skazał go siedem lat więzienia. Tak trafił do więzienia we Wronkach. Przez swoją działalność konspiracyjną był prześladowany przez komunistyczną bezpiekę.

W lutym 2016 r. Jan Podhorski został awansowany do stopnia generała. Odznaczono go Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Komandorskim i Warszawskim Krzyżem Powstańczym. Doczekał się również uhonorowaniem przez Instytut Pamięci Narodowej nagrodą „Świadek Historii”. Miał cztery córki.

Udostępnij na:

Facebook

Google

Twitter

Linkedin

Artykuł Pogrzeb generała Jana Podhorskiego. Odszedł na wieczną służbę ojczyźnie. Ostatnia droga generała 13.01.2023r. pochodzi z serwisu Niezłomny Patriota - Polski portal patriotyczny.

To co współcześnie obserwujemy w Zachodniej Europie to jest triumf kompletnego odcięcia od wiedzy, połączony z triumfem największego draństwa politycznego, obrzydlistwa i absurdu.

Gen. Francisco Franco był bez wątpienia bohaterem. Ocalił swoją Ojczyznę, a także prawdopodobnie całą Europę przed widmem krwawego komunizmu. To, co robiły czerwone brygady w Hiszpanii w trakcie wojny domowej… nie da się porównać z żadną inną rewolucją, znaną cywilizowanemu światu.

O konflikcie w Hiszpanii wypowiedział się bardzo trafnie Ojciec Święty Pius XI pisząc w encyklice „Divini Redemptoris”:

„W drogiej nam Hiszpanii bezecna zaraza komunizmu (…) zniszczyła nie jeden i drugi kościół, nie obaliła jeden i drugi klasztor, lecz gdzie tylko mogła obróciła doszczętnie w perzynę wszystkie kościoły i wszystkie klasztory i wszystkie ślady religii chrześcijańskiej, nawet najwspanialsze pomniki sztuki i nauki.

W swym szale niszczycielskim komunizm nie tylko mordował dziesiątki biskupów i tysiące kapłanów, zakonników i zakonnic (…) lecz większą jeszcze liczbę ofiar znalazł wśród świeckich ze wszystkich stanów i tępi ich tłumnie po dzień dzisiejszy dlatego tylko, że są dobrymi katolikami albo przeciwstawiają się ateizmowi komunistycznemu.

A całe to dzieło zniszczenia wykonuje z taką nienawiścią, z takim okrutnym barbarzyństwem, że wydaje się ono nieznośnym w czasach dzisiejszych. Każdy człowiek, przy zdrowych zmysłach, każdy polityk świadomy swej odpowiedzialności, każdy (…) człowiek zadrżeć musi na myśl, że to, co dziś dzieje się w Hiszpanii, jutro powtórzyć się może wśród innych narodów cywilizowanych”.

Ojciec Święty Pius XI

Pomijając kwestie ocalenia państwa przed zniszczeniem przez komunizm. Wspomnieć należy także niewątpliwą kwestię zasług gen. Franco w kwestiach ekonomicznych dla swojego kraju.

Hiszpania przed wojną domową była jednym z najbiedniejszych rejonów Europy. Gospodarczo daleko jej było nawet do polskich Kresów Wschodnich, które stały wtedy ekonomicznie (naprawdę!) o wiele lepiej, niż to, co było wtedy na Półwyspie Iberyjskim.

W literaturze okresu międzywojennego, którą zdarza mi się czytać, przykład ówczesnej Hiszpanii zawsze podaje się jako książkowy model tego, jak państwo wyglądać nie powinno.

Gdyby tego było mało… to z wojny domowej Hiszpania wyszła niemal całkowicie zniszczona i rozkradziona. Komunistyczny rząd, do którego tradycji nawiązuje obecny rząd Hiszpanii: uciekł z kraju, a państwowe rezerwy złota zdeponował w Moskwie. Wedle mojej wiedzy ten „depozyt” nie został zwrócony do dzisiaj.

Pomimo tych wszystkich katastrofalnych warunków, udało się – przede wszystkim dzięki niebywałemu geniuszowi politycznemu gen. Franco – wyprowadzić Hiszpanię z tego kryzysu.

Na okres dyktatury Francisco Franco przypadł także słynny hiszpański cud gospodarczy, znany jako „Hiszpański miraż”.

Puentując. Nie byłoby współczesnej Hiszpanii, gdyby nie postać osoby, której zwłoki dzisiaj władze Hiszpanii pohańbiły.

Modlę się, aby Hiszpanie się opamiętali. Bowiem… jak głosi stara sentencja króla Leonidasa: „Umrze naród, w którym umarli bohaterowie.”

Spoczywaj w spokoju Caudillo !

Udostępnij na:

Facebook

Google

Twitter

Linkedin

Artykuł Mateusz Wesołowski na temat Generała Francisco Franco pochodzi z serwisu Niezłomny Patriota - Polski portal patriotyczny.